به نام صاحب وقت

گفتند روز و عصر و زمانش که می رسد…

عصرش رسیده است ، زمانش زمان شده

دنبال عطر و بوی ظهورند عده ای

امام نشانه های حضرت میان شده

زمان چیست؟ این پرسش به ظاهر ساده ، پیچیده ترین سوالیست که فکر بشر را به خود مشغول کرده و هزاران سال است بشر با وجود رد در علوم مختلف هنوز نتوانسته پاسخ دقیقی به آن بدهد.

زندگی انسانها به طور کامل ، وابسته این مفهوم ناشناخته است و هیچ پدیده ای در جهان وجود ندارد ، مگر آنکه در گرو زمان باشد. هر تغییری در جهان وابسته به زمان است و زندگی ما از تولد تا مرگ به این مفهوم گره خورده و در یک کلام زندگی خود بخشی از زمان است ، که نزد ما امانت گذاشته شده و هیچ انسانی نیست که بتواند ادعا کند نیازی به شناخت زمان ندارد.

امام فهم و درک ما از مفهوم زمان بسیار ابتدایی تر از آن است که بتوان بر ان تیکه کرد. ما برای درک این مفهوم انتزاعی اقدام به ساخت وسایلی کرده ایم تا شکل عیبنی به زمان بدهیم ، ساخت انواع ساعتهای آبی ، شنی ، آفتابی ، مکانیکی و اتمی تنها بخشی از تلاش بشر برای درک زمان است ، چیزی که برای همه ما مشترک است ، تاثیری است که زمان بر ما میگذارد ، پیری چیزی نیست که بتوان با آن مقابله کرد ، مام همین روند پیر شدن با تغییر مدار و تغییر سرعت ، تغییر می کند ، سالهای زیادی از کشف این موضوع که اگر انسان با سرعت نور حرکت کند روند پیر شدن سلولهای بدنش بسیار کند خواهد شد می گذرد ، اما درک آن هنوز سخت و دشوار است.

قرآن کریم در جایی اشاره می کند که هر روز عرشی برابر با هزار سال زمینی است ، درک این اختلاف هم بسیار سخت است. از سوی دیگر عطش سیری ناپذیر بشر برای بازگشتن به گذشته و دیدن آینده مفهم سخت دیگری به نام سفر در زمان را آفریده و البته شناخت زمان ظهور برای آنانکه چشم انتظارند از همه چیز بر اهمیت تر است. لذا در این شماره به بحث درباره زمان می پردازیم.

فصلنامه زمستان ۱۳۹۷ – موسسه آوا