دنیای زنده و بیدار پیرامون ما پر از موجودات نامرئی آشناست. جریان الکتریسیته در یک سیم فلزی، جاذبه­ های که ما را روی زمین نگه می ­دارد، هوایی که نفس می­ کشیم، باکتری ­ها و ویروس ­ها، اشعه ایکس که استخوان­ های شکسته ما را نشان می ­دهند، زمان که روزهای ما را می ­سنجد و سیگنال ­های رادیوویی که ارتباطات ما را فراهم می­ کنند، همگی برای حواس بصری ما نامرئی هستند ولی با این وجود در اطراف ما وجود دارند و در وجود آنها تردید نداریم. روی همین اصل انسان ها به فکر حذف موقت رویت فیزیکی اجسام قابل رویت در حالت عادی افتادند و علت اصلی آن استفاده ابزاری و فایده های زیاد این کار بود که به عنوان مثال در موارد گشت و شناسایی و عملیات خاص در مناطق حساس بسیار سودمند می باشد. یکی از روش های نامرئی سازی، جلوگیری از راه های عبور امواج نور از اشیاء مات می باشد بدین منظور از دسته های موج لیزر پر انرژی استفاده می شود که از بالا بر جسم تابیده می شود تا خواص ماده تغییر کرده و نوری از آن به محیط اطراف نرسد. البته این روش صرفا از اگر کسی از طرف مقابل به جسم نگاه کند می تواند آن را نامرئی نماید. روش دیگر ایجاد انحراف نور توسط لنزهای خاصی است که بطور هوشمندانه در مکان های مناسب نسبت به جسم قابل رویت کارگذاشته می شوند و این لنزها نورهای ساتع شده از اطراف جسم را منحرف می کنند تا به در حوزه دید بیننده قرار نگیرد. تهیه این لنزها و جانمایی خاص آن ها بسیار هزینه بر و مشکل می باشد. به منظور پیدا کردن یک راه کار ساده تر و عملیاتی، به فکر استفاده از متامتریال و تهیه پوشش های مناسب با استفاده از این مواد افتادیم. طرز کار این تکنولوژی به این گونه است که فرد با پوشیدن لباسی که از الیاف نانومتریال ساخته می شد، می توانست بطور کامل نامرئی ­شود.  مواد بکار گرفته شده در این تکنولوژی با خم کردن برخی از امواج نور همچنین حذف سیگنال­های بصری، مادون قرمز و حرارتی و نیز سایه­ی شخص این کار را انجام می­دهند. یکی از ملزومات کلیدی مخفی­سازی در لایه­های متاماده، برهمکنش با تابش الکترومغناطیسی و کنترل دقیق عبور آن است. نور باید بطور یکپارچه حول حفره­ای که در آن یک شیء جامد از دید خارجی مخفی می­شود کانال­بندی شود. با ورود به فناوری ساخت متامواد، توانستیم زمینه را برای ایجاد  یک پوشش نامرئی ساز کاملاً کاربردی فراهم نماییم.