خودشناسی، اوّلین گام در مسیر خلاقیت

در جهان خلقت، انسان تنها موجودی است که اشرف مخلوقات و خلیفه الله لقب گرفته است.

او به لطف الهی، دارای اراده و اختیار است و می تواند در مسیری حرکت کند که به کمال خاص وجود یاش، که قرب الهی است، نائل شود یا در مسیری مخالف آن قدم بردارد و از همۀ موجودات پست تر شود.

فطرت آدمی عکسی از جمال الهی و نفحۀ روحانی خداست و به تعبیری، نقشه راه دستیابی به کمال انسانی و خلیفه اللهی

در آن ترسیم شده است؛ بنابراین کوتا هترین مسیر دستیابی به خلاقیت، خودشناسی است.

خودشناسی یا به تعبیری معرفت نفس، انسان را خداگونه می کند و خداگونگی رمز خلاقیت بشری است؛

بنابراین از قدیم یترین دستوراتی که توسط انبیاء عظام و حکمای بزرگ جهان به انسان ابلاغ شده و همواره ارزش و اعتبار خود را حفظ نموده است، خودشناسی است.

رها شدن از سرگشتگی و سرگردانی، که محصول دنیای مدرن امروز برای انسان عصر ماست، فقط از راه ترسیم تصویری درست و کامل از وجود انسان میسر می شود که نتیجه آن بهره مندی از عوالم خلقت به شایسته ترین نحو در سایهقدرت خلاقیت بشری است و همه این موارد، مستلزم آن است که انسان بداند «برای چه آفریده شده؟ » ، « در این جهان چه رسالتی بر دوش دارد؟» و «چگونه به سعادت ابدی نائل شود؟»

تأ کید فراوان ادیان توحیدی و مکتب هایی مانند بودایی، برهمایی و… بر ترک لذت جویی و پرداختن به تزیکه و تهذیب نفس – صرف نظر از اختلاف رو شها و برخی افرا ط­ها- گواه این واقعیت است که بدون پرداختن به نفس و درک دنیای درون، الهامی که همچون برقی در وجود انسان بدرخشد و حقیقت را به او بنماید، در جان او روی نخواهد داد.

 

 

موسسه آوا –مقالات