برخلاف تصور دهه های قبل از ۸۰ و ۹۰، یعنی قبل از ظهور کوانتوم که خلا را عاری از هرگونه ماده و در حقیقت فضایی کاملا تهی می دانستند پس از ظهور کوانتوم مشخص گردید که خلا خالی خالی هم نیست بلکه موجوداتی در آن وجود دارند. این موجودات همان نوسانات کوانتومی میدانهای الکترومغناطیسی در فضای تهی هستند که تحت عنوان Quantum Fluctuations  و یا Virtual Photons شناخته می شوند. این مسئله تقریبا برای اولین بار در سال ۱۹۴۸ مشاهده شد آن هم به این ترتیب که زمانی که دو صفحه فلزی بدون بار را وقتی تا حد چندصد نانومتر به هم نزدیک می کنند به هم نیروی دافعه وارد می کنند.

امروزه مشخص شده قرار دادن مواد کایرال یا دست گونه (موادی که نه از طریق انتقال و نه از طریق دوران بر تصویر آینه ای خود منطبق نیستند) که خاصیت دو شکستی دارند (یعنی نور عبوری از آنها به دو پرتو شکسته می شود) در میان دو صفحه فلزی نیروی دافعه آن ها را بیش از سه برابر افزایش می دهد.

علت این مسئله تغییر اندازه حرکت فوتون های مجازی با قطبش راست گرد و چپ گرد در ماده کایرال میان دو صفحه فلزی است.

از کاربردهای اثر کازیمیر می توان به استفاده از نیروی دافعه آن در سیستم های اپتومکانیکی همچون کاواک فابری پرو نام برد.

منبع:

https://physics.aps.org/synopsis-for/10.1103/PhysRevB.99.125403