سابقه تقویت قوای جسمی سربازان و جنگاوران، قدمتی هم سنگ با تاریخچه جنگ بر روی زمین دارد.حضور قهرمانان رویین تن در ادبیات ملل مختلف همچون اسفندیار در شاهنامه حکیم طوس، آشیل جنگجوی رویین تن در حماسه هومر و زیگفرید در اسطوره های اسکاندیناوی همه و همه شواهدی هستند بر این مدعا که بشر از ابتدای تاریخ همیشه در جستوجوی راهی بوده تا به مدد آن از محدودیت های کالبد مادی اش عبور کرده و به قدرتی فرا انسانی دست یابد. بشر در طول این کاوش چند هزارساله، گاه با جادو و جادوگری و علوم غریبه، گاه به کمک معجون ها و داروهای انرژی زا و توهم انگیز و گاه با قدرت ذهن، عرفان و سلوک مخصوص سلحشوران و جنگاوران باستانی تلاش کرده از این سد عبور کند.

در عصر حاضر نیز انسان مسلح به سلاح علم و فناوری،تلاش می کند تا به مدد دانش به آنها واقعیتی عینی ببخشد. در این خصوص دانشمندان بسیاری در حوزه های مختلف فناوری، با توجه به پیشرفت های کنونی در فناوری های مرتبط با تحول حیات و ساز و کارهای حیاتی انسان پیش بینی های متعدد و کم و بیش مشابهی را مطرح کرده اند. به گفته «ریموند کورزویل»، کارشناس هوش مصنوعی، انتقال ذهن انسان ها به روبات های نامیرا، مرحله بعدی تکامل را فراهم میآورد. این دیدگاه، شبیه آثار علمی – تخیلی به نظر می رسد؛ اما کورزویل در کتاب خود با عنوان «عصر ماشینهای دارای روح» این موضوع رابه عنوان یک واقعیت علمی اجتناب ناپذیر بیان می کند.

هانس موراوک، از پیشگامان علوم روباتیک در کتاب خود با عنوان «روبات؛ از کالبد ماشینی تا ذهن متعالی» ضمن انعکاس نظرهای وینج و کورزویل، آینده ای آرمان شهرانه تحت سلطه روباتها و فناوری های زیستی برای بشر پیش بینی می کند. از منظر زیست فناوری نیز پیش بینی های متعددی برای حیات پسا انسانی نژاد بشرانجام گرفته است؛ که از جمله آنها می توان به پیش بینی «گریگوری استاک» در کتاب خود تحت عنوان «متا انسان؛ ادغام انسان ها و ماشین ها، به منظور ایجاد ابر موجودات زنده جهانی» اشاره کرد.

در این کتاب پیش بینی می شود که گونه انسان از طریق باز مهندسی ژنتیک به کمال پسا انسانی دست خواهد یافت، با تکمیل نقشه ژنوم انسان در ابتدای هزاره سوم میلادی و به دنبال آن با توسعه فناوری های زیستی مرتبط با دست ورزی ژنتیک، متفکرین آینده پژوه تمدن غرب آرمان شهر جدیدی را در پیش دیدگاه خود گستراندند. خط مشی فناوری بیو در این دیدگاه جدید درست در نقطه مقابل رویکرد فناوری سایبورگ، ولی با همان اهداف بود. پیشگامان فناوری سایبورگ می کوشیدند کالبد – به ظن خود – ضعیف و پر نقص انسان را با به کار گیری اجزای الکترونیکی و مکانیکی ارتقاء بخشند.

در مقابل، فناوری بیو با آنکه در ناقص بودن کالبد انسانی با همتایان خود در فناوری سایبورگ هم نظر بودند، اما راه حل را در ارتقای کالبد انسانی از طریق فرایندهای بیولوژیک می دانستند، امروزه این دسته از بیولوژیست ها در تلاش اند تا به کمک مهندسی مسیرهای تکوین موجودات زنده، در سطح مولکولی، گونه های موجود را ارتقاء بخشند. در آینده نزدیک نیروهای نظامی به مدد فناوری بیو به توانایی های آفندی و پدافندی نویتی مجهز خواهند شد. تأثیر بخش های نظامی در توسعه زیست فناوری به حدی چشمگیر است که به عقیده بسیاری، امروزه پیشرفته ترین و پیچیده ترین ایده های بیولوژیکی، نه به وسیله دانشمندان و محققین دانشگاهی، بلکه به وسیله لابراتوارهای مراکز نظامی و تحت تدابیر شدید امنیتی و دور از دسترس افکار عمومی در حال انجام هستند.

«مؤسسه همکاری های زیست فناوری کالیفرنیا» نمونه ای از این مراکز است؛ از جمله اهداف پژوهشی که در این مؤسسه در حال پیگیری است، می توان به مواردی همچون طراحی یونیفرم های نظامی ارگانیک با قابلیت تغییر رنگ برای استتار، سخت شدن پوسته خارجی در برابر اصابت گلوله، نامریی کردن سربازان در برابر سنسورها و یا طراحی ماشینهای زرهی با پوشش خود ترمیم شونده، طراحی پوششهای انسانی ضد گلوله و خودترمیم شونده و غیره اشاره کرد در حال حاضر، یکی از اهداف بلندمدت بخش های نظامی در حوزه تسلیحات بر پایه زیست فناوری، تمرکز بر افزایش کارایی بدن سربازان است.

در همین رابطه، نشریه استار ۲۱ گزارشی را با عنوان «فناوری های استراتژیک برای ارتش قرن ۲۱» منتشر کرده است؛ که بر طبق آن، کمیته علم و فناوری ارتش به عنوان یکی از زیرمجموعه های شورای تحقیقات ملی آمریکا در حال پیگیری برنامه جاه طلبانه ای است که به موجب آن بتوان کالبد سربازان را از طریق فرآیندهای مهندسی ژنتیک، ویرایش و باز آرایی ژنی و همچنین الحاق سلول از گونه های متفاوت ارتقاء بخشیده و به نسلی از ابر سربازان دست یافت.

ادامه دارد…

 

 

 

موسسه آوا –مقالات